Voorwoord. Freddy, de Chinese (schrijf eens een verslagje) vrijwilliger.

Keerbergen, anno 04 april 2010 07Hr00. Riiiiiiiiiiiing.

Een wekker die afloopt, op een vrije zondag en geen gewone zondag hé, het is Pasen.

Maar moest ik daarom zo vroeg opstaan? Ach neen, er was nog een ander klein detail.

DE FUN FOR DOGS van onze geliefde club Teamspirit. Chantal (mijn vrouwke) vraagt slaapdronken regent het, moet ik u naar Bonheiden brengen? Maar neen, blijf maar liggen, ik ga wel met de fiets. Onderweg me afvragend waar ik toch mee bezig was, werden mijn mijmeringen onderbroken door een claxonerende voorzitter. Een vlugge blik op mijn horloge deed me al snel besluiten dat ik niet de enige was die NIET om acht uur op de plaats van afspraak zou zijn.

Iets te laat dus arriveerde ik in de sportkeet. Daar werd ik opgewacht door de andere vrijwilligers, die raar maar waar geen enkele opmerking maakten over mijn te laat komen. Neen, zij wilden weten of ik niets vergeten was. Mijnen Kasper namelijk.

Neen, ik was hem niet vergeten, mijnheer heeft een luxe leven. Gelijk een echte topsporter wordt hij met de auto naar de plaats van het evenement gebracht.

Al snel werden de taken verdeeld. Een grote groep verdween als sneeuw voor de zon.

Wat ze gedaan hebben, is me nog altijd niet echt duidelijk. Maar toen de koffiekoeken op het toneel verschenen, waren sommigen van hen ineens terug. Ik snap het nog altijd niet, maar dat zal wel aan mij liggen.

Onder de vakkundige leiding van Suzy moest ik helpen om de eerste oefening op te stellen. Al snel blijkt er niet zoveel verschil te zijn met oefeningen bij het leger.

Iedereen weet het beter, maar er is er maar één die beslist en de rest mag uitvoeren.

Een proefkonijn om de eerste oefening uit te proberen werd ook al snel gevonden.

Eerst baasje Michael, gevolgd door hond Sap. Oefening werd goedgekeurd.

Opdat tijdens de wandeling niemand verloren zou lopen, moesten er voldoende pijlen opgehangen worden. Tina, die de weg wist, vond dat dit iets voor mij was. Want ik was met de fiets, logisch toch! Gewapend met pijlen en straps (en néén er worden geen nagels in de bomen geslagen) trokken we erop uit. Achteraf heb ik vastgesteld dat niemand verloren gelopen is, dus het zal wel goed geweest zijn.

Iedereen heeft een duit in het zakje gedaan en zo waren we tijdig klaar om aan het evenement te beginnen.

Tegen elf uur kwamen de eerste kandidaat-wandelaars aan. De organisatie liep gesmeerd en met enkele minuutjes vertraging vertrok de eerste groep.

Ondertussen had Chantal onze Kasper ook gebracht, jullie weten wel, die elitehond.

Al snel bleek dat hij in vorm was. Chantal wilde al even met hem wandelen, kwestie van hem op te warmen. Maar voor Kasper ging het niet snel genoeg en trok zo hard dat de schouder van bazinneke een pijnlijke schouder werd. Snel hond aan baasje geven, die zal wel raad weten.

Snel bij een vroegere groep aangesloten en dus op pad met Martine (+Jamal), haar twee zonen Sebastian en Arno(Nash + ????) en Kristel (+Luna). En wij weg. De in vorm zijnde Kasper had maar een moto: trekken aan die leiband. Nog voor we bij de eerste oefening waren had baasje al een arm die langer was dan de andere en was de leiband ook al gesneuveld. Gelukkig was ik hierop voorzien en had ik een reserve mee.

Hoofdstuk 1. Suzy en het minidoolhof.

Parkoers bestaande uit de buis, wipplank, een paar horden en de band.

Niemand die onder het alziend oog van Suzy de mist wilde ingaan. Stresssssyyy.

Tot ieders tevredenheid slaagden allen met vlag en wimpel voor deze proef. De fel begeerde eerste letter van de puzzel was binnen.

 

 

 

Hoofdstuk 2. Daar lag de Guido onder een groot camouflagenet rustig te slapen.

Maar hij had pech, door de ABL getraind, had ik de “vijand” snel in de gaten.
Elk team (=hond+baas) moest al sluipend van de ene kant van het net naar de andere. Daar moest de hond in de houding “lig” achterblijven. Baasje terug kruipen en dan, van op afstand, de hond in de houdingen “zit” en “recht” brengen. Vervolgens een “kom hier” en eindigen met een “zit voor”.

Geen noemenswaardige problemen voor onze groep. De enige die nog niet goed wakker was, was de Guido himself. Jamal een tikje vroeger loslaten was de betere optie geweest, een semiduik over de afrastering was hem dan gespaard gebleven.

Via een rustige (= arm nog twee cm langer) wandeling naar de volgende oefening.

 

 

  

Hoofdstuk 3. Eva samen met Gaico verwachtten ons.

Een hindernissenparkoers, bestaande uit een hoop autobanden, een loopbrugje en een kar. De hond aan de voet, een blijf/wacht erop, zelf sukkelen door de autobanden, over de loopplank en in de kar plaatsnemen. Een welgemeende “kom hier” en hopen dat het goed kwam. Een paar honden hadden een ander gedacht hierover. De kortste afstand tussen twee punten is een rechte, maar die kar is zo verdomd hoog. Onder luide correcties van baasje legden alle honden toch het verplichte parkoers af.
En wat te denken van de jonge Nash en zijn interim baasje Sebastian of was het Arno, ik weet het niet meer. Er is duidelijk een band tussen die twee. Je merkte dat de jonge Nash vertrouwen had in zijn baasje. Wat resulteerde in een foutloze oefening. Martine, die jongen zou een aanwinst zijn voor de hondenschool!

Tijdens de mars naar de volgende oefening werd er al gedroomd van hotdogs, drank en andere culinaire hoogstandjes.

Hoofdstuk 4. Annie aan het peperkoekenhuisje.

Twee varianten van de eerste oefening, eerst kruipen onder een laag hangend net, dan een weg vinden door een wirwar van touwen.

Oefening met een lage moeilijkheidsgraad, die enkel voor Jamal problemen gaf.

Hij geraakte met zijn b*ll*n verstrikt in de touwen en kreeg er bijna een gratis castratie boven op. Snel verder naar de volgende oefening, want hier is het gevaarlijk!

Tijdens de verplaatsing werd er al gedacht aan hotdogs aan huis. Erwin zou volgens sommigen de groepen moeten bevoorraden. Raar dat we hem toen niet gezien hebben.

 

 

 

 

Hoofdstuk 5. Hilda en een variatie op apporteren

Hier leek Christo wel aan het werk geweest. Op een kunstige manier omgaan met zwarte plastiek en een paar bomen ingepakt. Zodanig dat er een soort van kamertje met een doorgang ontstond. De doorgang werd bemoeilijkt door een hoop takken.
Hond aan de voet, blijf, baasje legt apport in het kamertje, keert terug naar de wachtende hond, vooruit apport en breng apport.  

Hoe simpel kan het zijn. Alle variaties zijn aan bod gekomen.

Kasper: Baas, ge hebt de apport daar achtergelaten. Ga hem dan maar zelf terug halen.

Jamal: Sneller als de wind, de baas zijn verloren apport terugbrengen.

Luna: De apport op haar eigen, rustige manier gaan halen. Op naar de laatste oefening.

Hoofdstuk 6.  Chantal en de fietsende agility

Een rondje fietsen gekruid met mini- agility. (springen over-ver-door, weave, etc).

Voor Kasper geen probleem, samen met baasje fietsen is hem bekend, de rest was ook goed. Jammer genoeg heb ik de andere mensen van mijn groep niet meer aan het werk gezien. Als helper zonder expliciete taak, moest ik even snel inspringen achter de toog.

De resterende groepsleden moesten de woordpuzzel dan maar zonder mij oplossen.

Na rijp beraad werd de oplossing gevonden. Het POEPZAKJE was terecht.

Voor de mensen met het juiste antwoord, was er een grote zak voorzien die uitpuilde met van alles en nog wat. De honden zullen er veel plezier aan beleven.

 

  

Epiloog.

Na een hotdogje en een drankje moest alles nog opgeruimd worden. Zonder taakverdeling werd door iedereen spontaan meegeholpen. Zoals de spreuk zegt: vele handen maken licht werk. Nog even napraten aan de toog en dan terug het fietske op.

Droog thuisgekomen, waar de Kasper me enthousiast, maar moe opwachtte.

Vrouwke had het eten al klaar, wat wil een man nog meer.

Nawoord van de schrijver.

Sommigen vragen zich misschien af waar twee keer per week trainen op Vijverstein goed voor is. Wel al die inspanningen tijdens de voorbije maanden hebben duidelijk vruchten afgeleverd. Bij de deelnemers waren er ook verschillende honden van andere hondenscholen. En ik moet zeggen dat “onze honden” het er niet slecht vanaf gebracht hebben. Zij deden vol enthousiasme de verschillende oefeningen.

We mogen gerust fier zijn op onze inspanningen, die door een enthousiast team van onderrichters in goede banen worden geleid.

Groeten Freddy

 

 

Dit verhaal is pure fictie, elke overeenkomst met gebeurtenissen of personen berusten puur op toeval!